Met de autobiografische 'Gangreen'-cyclus vertelt Jef Geeraerts het verhaal van zijn tijd. In Het Teken van de Hond en Het Zevende Zegel breekt Geeraerts los uit het benauwende maatschappelijke keurslijf. Tegenover bekrompenheid plaatst hij intuïtie en levensdrift.

De in Black Venus beschreven obsessieve liefde van een blanke koloniaal voor een zwarte vrouw scherpt de tegenstellingen aan. En in De Goede Moordenaar brengt Geeraerts de bloedige ondergang van het koloniale bestel in beeld.

De ophefmakende roman over de blanke koloniaal en zijn verhouding tot de gekleurde, gekoloniseerde vrouwen in het primitieve Kongo. Een romantische lofzang op de levensdrift en het authentieke van de woeste en ongerepte natuur. Een orgiastische uitbarsting van ongebreidelde erotiek, maar ook van geweld in zijn bruutste en gruwelijkste gedaante. Het verhaal van een 'verzwegen tijdvak' in de geschiedenis van het Belgische kolonialisme; het tijdvak van de bloedige stammenoorlogen, waar de auteur als enige blanke daadwerkelijk bij betrokken was. Slechts na een grote innerlijke strijd vond Jef Geeraerts de moed deze gruwelijke periode uit zijn Afrikaanse leven bloot te leggen.