Deze autobiografische novelle beschrijft de laatste maanden van het leven van de hoogbejaarde moeder van de verteller. Hij blikt terug op haar bijzondere karakter: ze was zorgzaam, idealistisch, vrijgevig en sterk betrokken bij mens, dier en natuur. Tegelijk worstelt hij met schuldgevoelens over zijn rol als zoon en de beslissing haar naar een verzorgingsflat te laten verhuizen. Na een val raakt zij in coma en brengen haar kinderen een intense week aan haar ziekbed door. Uiteindelijk besluiten zij af te zien van kunstmatige voeding, waarna zij vredig overlijdt. Het verhaal is een liefdevol en ontroerend eerbetoon aan een moeder en een verwerking van verlies.