In Zes sterren overdenkt Justus Merkelbach zijn relatie met zijn favoriete oom Siem, die zich van het leven heeft beroofd. Hij vertelt zijn eigen geschiedenis en die van Siem en probeert antwoord te geven op de vraag of zijn oom hem niet belangrijk genoeg vond om in leven te blijven. Afwisselend voelt Justus zich daarbij verdrietig, schuldig of woedend. Uiteindelijk komt hij tot ontdekking dat hij geen enkele rol in de beslissing van zijn oom heeft gespeeld: 'Ik was hooguit getuige, toeschouwer, trouwe kracht, verre neef, andermans kind'