Het was niet van mij.
Ik had het niet laten vallen, maar de jongen zei van wel.
Hij stond daar met zo'n ik-weet-het-gewoon-zeker gezicht.
Ik lachte erom, maar vanbinnen voelde ik me een idioot.
Ik had geen idee dat er iets belangrijks was gebeurd.

Bij Rowan Clark thuis is niets zoals het zou moeten zijn. Haar oudere
broer Jack is verongelukt, haar vader is vertrokken en haar moeder is
sindsdien zwaar depressief. Rowan probeert zo goed als het gaat voor
haar jongere zusje te zorgen, en voor de buitenwereld verborgen te
houden dat alles verkeerd gaat. Maar dat lukt steeds minder goed.
Wanneer ze op een dag in de supermarkt in de rij staat, tikt een
onbekende jongen op haar rug. Hij geeft haar een fotonegatief, dat ze volgens hem heeft laten vallen. Rowan weet van niets, maar neemt de foto
uiteindelijk toch aan, omdat ze geen opschudding in de supermarkt wil
veroorzaken. Op de foto ziet ze vaag een wijd open mond.
Wanneer de foto wordt afgedrukt, schrikt Rowan: op de foto staat haar
overleden broer Jack, breed lachend. Rowan gaat op zoek naar de jongen
die haar het negatief gaf. Hij leert haar om weer van het leven te genieten.