Fergus Steyn, gepensioneerd en gescheiden, wordt gevraagd te spreken op een congres over de repatriëring uit Nederlands‑Indië. Zijn zoektocht naar herinneringen brengt hem terug naar 1945, toen hij als veertienjarige Taffy met zijn moeder op een Engels marineschip naar Ceylon werd gebracht, wachtend op hereniging met zijn vader. Aan boord vormden acht kinderen de “Siam Party”, geleid door de fantasierijke Pinkie Baker, die met haar eed “Tot in den doet” Fergus’ leven blijvend zou tekenen.
In Kandy wachtte de groep maanden op hun vaders. Voor Fergus was het een magische tijd vol avonturen, vriendschap en een eerste, zwijgende verliefdheid op Pinkie. Maar hij draagt ook een schuldgevoel mee: een pijl die hij per ongeluk afschoot, en waarvan hij nooit wist of de bediende “Theekoe” erdoor gewond raakte.
Decennia later zoekt Fergus de kinderen van toen op. Uiteindelijk vindt hij Pinkie terug in Londen. Hun ontmoeting is warm, maar ook melancholisch: zij weet welke vraag hij wilde stellen, maar wil het antwoord niet meer horen. Ze nemen afscheid met dezelfde woorden als toen: “Tot in den doet.”