De hoogbejaarde Helena Demont schrijft haar levensverhaal op, aangespoord door Rachida, de zorgzame Marokkaanse thuisverzorgster die haar enige gezelschap vormt. In haar herinneringen staat vooral haar moeizame verhouding met haar kille, Franse moeder Marianne centraal, tegenover de warmte van haar vader, haar broer Edgard en meid Emilie.
Tijdens de Eerste Wereldoorlog strandt Helena met haar moeder en broer in het Noord-Franse familiehuis. Daar ontmoet ze de Britse fotograaf Matthew Herbeir, met wie ze een hartstochtelijke relatie krijgt. De oorlog dringt steeds harder binnen, maar voor Helena blijft dit ook de tijd waarin ze de liefde leert kennen. Pas na de oorlog kunnen ze terug naar huis en wordt het ontwrichte gezin herenigd.
Helena trouwt met Matthew en wordt moeder, maar de relatie met haar dochter blijft kil en vol verwijt. Later sterven zowel Matthew als haar dochter, en blijft Helena alleen achter.
Aan het eind vertrouwt Helena haar dagboeken toe aan Rachida, die haar “De Moeder van het Boek” noemt als een laatste erkenning van de kracht van verhalen voordat Helena in slaap valt.