1e druk: 2004.

Moe in Amsterdam

Hij wist dat het zou komen, dat gevoel
dat achter de ramen van de stad
het leven beter dan het zijne was.

Zo zat hij aan zijn Amsterdamse gracht.
Wat zeg ik? Zo denk ik dat hij daar zat.
Vergrendeld aan een Amsterdamse gracht.

Ik weet niet goed tot wie ik spreek, ik weet
alleen dat hier een lege schedel ligt,
een lichaam met een hart dat voor kort

nog eeuwig heeft gedrumd. Dag stille man.
Dag Amsterdammer zonder stratenplan.
Vergeet de stad en slaap zoveel je kunt.