Veere Wachter is bijna veertig. Ze is schrijver, geeft schrijfcursussen aan o.a. ex-psychiatrische patiënten die hun verhaal vertellen, en werkt op een kantoor waar ze verhalen van cursisten beoordeelt. Ze woont samen met Krzysiek, die aan het begin van het boek promoveert. Terwijl Veere haar Krzys ziet als ‘mijn man, mijn anker, mijn levenspartner’, is ze vooral aan het flirten met allerlei verschillende vrouwen. Op Krzys’ promotie draagt ze een mannenpak met vlinderdas. Ze valt als een blok voor Janna, een jonge zangeres.
In haar dagboek schrijft ze over haar dagelijkse bezigheden, maar ook over haar verlangen groots en meeslepend te leven en de worsteling tussen dat verlangen en haar alledaagse beslommeringen. Ze verwijst met regelmaat naar allerlei grote schrijvers uit de wereldliteratuur, van wie er steeds aan het begin van delen citaten zijn opgenomen. Een bijzondere plek in het boek heeft Virginia Woolf, aan wie ze zichzelf voortdurend spiegelt, meer aan haar leven dan aan haar werk, al spelen wel de essays A room of One’s Own en On being ill een belangrijke thematische rol in het boek.
Op het moment dat ze de diagnose borstkanker krijgt, wordt ze gedwongen om over allerlei vanzelfsprekendheden na te denken: wat betekenen vrouwelijkheid en erotiek nog als ze zo ziek is? Veere zoekt in haar dagboek, dat loopt van januari 2019 tot en met april 2020, voortdurend de balans tussen wat er van haar verwacht wordt en dat waarnaar ze heimelijk verlangt. Allerlei thema’s komen aan bod: schaamte, teleurstelling, eenzijdige verliefdheid, twijfel en de invloed van een intensieve behandeling.