Bij de dood van zijn moeder herinnert de schrijver zich weer de gebeurtenissen in het Jappenkamp die tot een verwijdering tussen hen geleid hebben.
Het draait om de jeugdherinneringen van de verteller, die zijn ervaringen in een kamp voor internering van politieke gevangenen tijdens de Tweede Wereldoorlog herbeleeft. De verteller is een jonge jongen die wordt geplaatst in een Nederlands kinderhuis, een instelling voor "problematische" kinderen. Deze instelling is echter een plaats van misbruik, geweld, en vervreemding, waar de jonge jongen zich verloren voelt.

De roman behandelt de psychologische impact van zijn ervaringen in deze instelling, en hoe die herinneringen hem zijn hele leven blijven achtervolgen. Het boek onderzoekt de impact van autoriteit, geweld, en de schokkende ervaring van een jeugd die wordt getekend door misbruik, zowel fysiek als emotioneel. Het thema van de oorlog, hoewel niet letterlijk aanwezig in het boek, is een doorlopend, indirecte invloed, aangezien de hoofdfiguur wordt geconfronteerd met de nasleep van de oorlogsperikelen en de impact van politieke ideologieën op het leven van gewone mensen.

"Bezonken Rood" staat bekend om zijn rauwe, intense schrijfstijl en de manier waarop het de lezer confronteert met de duistere aspecten van menselijke ervaring, zoals geweld en trauma, zonder enige verhulling of verzachting. Het boek biedt een psychologische diepgang en stelt vragen over de aard van herinnering en de blijvende gevolgen van misbruik en trauma.