Zoals je kunt begrijpen, zat ik die chemokuur voornamelijk te zwelgen in zelfmedelijden. Het was het enige wat ik deed. Ik lag uren in bed, dronk liters chocomel en ik zwolg. Ik staarde uit het raam, wentelde me in mijn slachtofferschap en ik zwolg. Ik zwolg onder de douche, ik zwolg op de wc. Mijn god, ik zwolg wat af in dat kinderziekenhuis. Het had een nieuw wereldrecord kunnen zijn als Timo er niet was geweest. Het is in de regel nogal lastig om te zwelgen in zelfmedelijden als er iedere dag een jongen van zes met mondkanker je kamer binnenkomt om op zijn laptop te laten zien wat hij in Minecraft heeft gemaakt.

David is veertien en heeft kanker. Tijdens zijn chemokuren trotseert hij cliniclowns, bezorgde ouders, de gutmenschen uit Haarlem, plichtmatige bezoekjes van zijn klasgenoten en het medelijden van de onbereikbare Hélène de Boer, het meisje op wie hij al jaren verliefd op is.