Layla, een 28‑jarige Marokkaans-Nederlandse vrouw in een diepe depressie, begint haar verhaal omdat ze haar hartsvriendin Marit heeft beloofd hun twintigjarige vriendschap op te schrijven. Marit blijkt ongeneeslijk ziek en samen reizen ze nog één keer naar Marokko, waar Layla’s familie hen opvangt en waar Marit ondanks haar aftakelende lichaam geniet van de warmte en gastvrijheid. Layla daarentegen worstelt met herinneringen aan haar moeilijke jeugd, depressies, familie-eisen en zelfverloochening.
Na terugkomst gaat Layla verder achteruit, terwijl Marit juist openhartiger wordt over haar naderende dood. Uiteindelijk vertelt Marit dat ze op dezelfde datum als haar moeder uit het leven wil stappen en vraagt Layla haar daarbij te helpen. In een hotel neemt Marit de pillen terwijl Layla afscheid neemt en begint te schrijven. Layla concludeert dat geluk vaak overschat wordt, en in een slotbeschouwing bespreekt de auteur zelf depressie, taboes in de Marokkaanse gemeenschap en het autobiografische karakter van het verhaal.