Johanna trouwt op jonge leeftijd met de veel oudere hoogleraar Gerrit Johansen. Ze krijgen twee kinderen: Max en Jennie. Al snel in hun huwelijk raakt Gerrit in diepe depressies. Max is negen jaar oud wanneer hij zijn vader hulpeloos op de grond aantreft, en hij ziet hoe zwaar zijn moeder lijdt onder de situatie. Even later vindt Max zijn vader dood op de bank. Hoewel Johanna zegt dat Gerrit van de trap is gevallen, concludeert de schouwarts zelfmoord. Jennie is te jong om echte herinneringen te hebben en maakt een geïdealiseerd beeld van haar vader, wat vaak tot botsingen leidt met Max.
Jaren later ontmoet Johanna de vriendelijke Frans, die op Ibiza woont. Ze brengt steeds meer tijd bij hem door, terwijl Max thuis blijft wonen om voor haar te zorgen. Wanneer Johanna Alzheimer krijgt, verbreekt Frans de relatie en moet de zorg terug naar de kinderen. Jennie begint te twijfelen aan de officiële doodsoorzaak van haar vader en ontdekt dat oom Ed destijds in huis was en dat er die nacht heftige ruzie was. Na veel onderzoek en een bekentenis van Ed blijkt uiteindelijk dat Gerrit niet gevallen is, maar met een glazen asbak is geslagen.
Wanneer groene glassplinters in de schedel worden gevonden, bekent Johanna in haar verwarde toestand dat zij Gerrit heeft geslagen. Max herinnert zich het incident en beseft dat hij dit jarenlang heeft verdrongen. In het verpleeghuis herkent Johanna hem niet meer. Max, verteerd door woede en pijn, probeert haar in het zwembad te laten verdrinken, maar ze vecht terug en hij laat haar gaan.