Toen Guido Meanhout geboren werd was Barbara zo oud als hij nu was. Daarom deed ze net alsof ze nog sliep, toen de matras naast haar opveerde. Ze hoorde hoe hij zijn benen in zijn broekspijpen gleden, zijn voeten in zijn schoenen, zijn vingers door zijn haar - al die ingehouden, heimelijke geluiden sneden haar door de ziel. Ze had het gevoel dat de adertjes in haar hoofd knapten terwijl ze zich inspande om ontspannen te lijken: lippen iets van elkaar, gladde, roerloze oogleden, handen onbevangen geopend aan weerzijden van haar gezicht. Hij liep op zijn tenen over het tapijt, draaide zich met de deurknop in de hand om.

Een tragische liefde op een middelbare school tussen een lerares en een leerling. Bespot, verraden en in de steek gelaten is het de vrouw die ten slotte moet boeten.