Een Nederlandse schrijver van begin zestig verblijft enkele dagen in Parijs voor de presentatie van de Franse vertaling van zijn boek. Daar wordt hij aangesproken door een vrouw die beweert hem van vroeger te kennen. Hoewel zij verwijst naar een periode in Antwerpen, kan hij zich haar niet herinneren. Dit confronteert hem met vragen over zijn verleden.

Tijdens zijn verblijf denkt hij terug aan zijn jeugd, zijn moeizame relatie met zijn vader, zijn carrière als schrijver, zijn huwelijk en vooral zijn vriendschap met een kunstenaar met wie hij als jongeman in Parijs woonde. Terwijl hij door de stad dwaalt, beseft hij hoe sterk herinneringen vervagen en hoe selectief mensen hun verleden onthouden.

Bij de boekpresentatie ontmoet hij de vrouw opnieuw. Zij vertelt hem hoe hij haar vroeger verliefd maakte, vervolgens bedroog en zonder uitleg verliet. Aan het einde onthult ze dat de jongeman die bij haar is, zijn zoon blijkt te zijn. Die schokkende ontdekking zet zijn hele zelfbeeld op losse schroeven.