Wanneer er een nieuwe fiets voor haar vriend Mattias wordt bezorgd, wordt Amber hard geconfronteerd met zijn recente, onverwachte dood. Ze laat de fiets achter in een rek en probeert grip te krijgen op haar rouw. Haar relatie met Mattias was liefdevol maar soms lastig door zijn impulsiviteit. Op de dag dat hij stierf hadden ze nog ruzie gehad; zijn laatste woorden “Durf eens iets te durven, Amber” blijven in haar hoofd rondzingen.
In het park maakt Amber kennis met Quentin, Mattias’ vriend, die worstelt met zijn verdriet en zijn plannen om samen met Mattias een koffiezaak te openen. Ondertussen ontmoet ook Issam, een Vlaamse roadie die Mattias online kende, indirect de sporen van zijn dood. De ouders en grootouders van Mattias dragen ieder op hun eigen manier hun verlies, net als Tirra, de moeder van Noah zonder te kunnen vertellen dat haar zoon de schutter was die Mattias doodde in popzaal Feathers.
Als Amber later van de politie een ongebruikt entreebewijs ontvangt dat Mattias voor haar had klaargelegd, voelt ze dat ze haar leven weer moet oppakken. Ze reist alleen naar het vakantiehuisje dat zij ooit samen hadden geboekt en bezoekt een concert van het Vlaamse bandje waar Mattias zo van hield. Terwijl ze meezingt, ervaart ze dat ze verder kan: “We zijn niet stuk. Kijk ons dan we doen dit.”