Karlijn Spichter, een dertigjarige schrijfster, wordt thuis geïnterviewd over haar succesvolle debuutroman Jaarringen. Tijdens het interview ontstaat een subtiele erotische spanning met journaliste Hanna Verbeek. Kort daarna slaat het noodlot toe: door een ongelukkige samenloop van omstandigheden overlijdt Karlijns vriend Arne bij een verkeersongeluk. De uitzending van het interview en Arnes begrafenis vallen op dezelfde dag, wat Karlijns schuldgevoel en rouw verdiept.

Terwijl haar boek goed verkoopt, raakt Karlijn steeds meer verlamd door verdriet. Ze ontwikkelt een dwangmatige gewoonte om aantekeningen in boeken uit te gummen, een poging om sporen van het verleden uit te wissen. Intussen groeit haar relatie met Hanna uit tot een liefdesaffaire, maar Karlijns onvermogen om los te laten uit zich in stiekeme bezoeken aan Hanna’s huis, waar ze systematisch aantekeningen in Hanna’s boeken verwijdert. Dit leidt uiteindelijk tot een breuk.

Wanneer Karlijn wordt uitgenodigd voor een literair festival in Berlijn, lijkt dat een nieuw begin. In een museum vindt ze onverwacht inspiratie: ze besluit het verhaal te schrijven dat de lezer zojuist heeft gelezen. Zo wordt rouw omgevormd tot literatuur en krijgt verlies betekenis.