Zie Lexicon van Literaire Werken.
Anna Enquist betoont zich wars van maniërisme en literaire dogma's. Op een heel directe, authentieke wijze evoceert en bezweert zij zaken als angst, liefde, verdriet en dood. In deze poëzie strekt het leven zich als een jachtterrein voor ons uit: mensen jagen op herinneringen, op geluk en de dood jaagt op mensen. Pas in het allerlaatste gedicht wordt het schema van de jacht, waarin wij in snelle afwisseling zowel jager als prooi zijn, losgelaten.