Uit alle dertien dichtbundels die hij in twintig jaar schreef, stelde Tellegen (1941) deze bloemlezing samen. Daarmee worden gedichten toegankelijk uit de periode dat critici en publiek nog niet beseften hoe een groot dichter Tellegen is. Hij werd vooral gezien als een schrijver van zeer bijzondere kinderboeken, die tegelijk literatuur voor volwassenen zijn. Deze bundel is meer dan zomaar een bloemlezing. De chronologie van de oorspronkelijke publicatie is losgelaten. Uit zijn bestaande werk componeerde de dichter een volwaardige, schitterende nieuwe bundel, met vloeiende thematische verschuivingen. Openend met een gedicht gewijd aan de muze als gevaarlijke geliefde van de dichter en de lezer, beweegt de bundel zich via de vele verschijningsvormen van de liefde, via de vele gestalten van eenzaamheid naar de dood.