De verteller reist in de jaren ’80 en ’90 de wereld rond, maar één beeld blijft hem achtervolgen: het opgezette lichaam van een onbekende Afrikaanse man dat hij in 1983 aantrof in het Museo Darder in Banyoles, Spanje. Deze “El Negro” blijkt een negentiende-eeuwse Bosjesman te zijn, opgegraven door de Franse taxidermist Jules Verreaux en verkocht aan Europese musea. Zijn geschiedenis staat symbool voor koloniale arrogantie, raciale pseudowetenschap en het exotiseren van zwarte lichamen.
De verteller verweeft El Negro’s traject met zijn eigen ervaringen als jonge ontwikkelingswerker in Jamaica, Peru en Afrika. Overal ziet hij mislukte idealen, machtsverschillen en cultuurconflicten. Zijn zoektocht leidt hem naar archieven in Parijs, Barcelona en Zuid‑Afrika, waar hij geleerden, conservatoren en activisten ontmoet.
Wanneer El Negro in 2000 uiteindelijk, onder internationale druk, wordt herbegraven in Botswana, bezoekt de verteller zijn graf. De geschiedenis blijkt echter onaf: zijn naam blijft een koloniale benaming, en zijn herkomst blijft deels een raadsel.