De 22-jarige Phileine reist impulsief naar New York om haar vriend Max te bezoeken, die daar al ruim een jaar verblijft voor een experimenteel Shakespeareproject. Ze voelt zich door zijn vertrek verlaten en probeert in Manhattan opnieuw grip te krijgen op hun relatie. Phileine is scherp, cynisch en provocerend; ze choqueert voortdurend haar omgeving met haar expliciete taal en gedrag, terwijl ze zelf worstelt met jaloezie, onzekerheid en een diep gevoel van eenzaamheid.

Wanneer Phileine ontdekt dat Max tijdens de repetities een intieme relatie heeft met een tegenspeelster, escaleert haar woede. Tijdens de laatste voorstelling verstoort ze het toneelstuk door het podium op te stormen en Max publiekelijk tot een keuze te dwingen. De actie maakt haar onverwacht beroemd en levert haar een optreden op bij een Amerikaanse talkshow.

Ondanks haar publieke bravoure voelt Phileine zich leeg. Tijdens een aids-gala komt het tot een emotionele ontlading waarin ze voor het eerst openlijk schuld en kwetsbaarheid toont. Met haar slotwoorden “sorry dat ik besta” erkent ze haar verlangen naar erkenning en liefde.